De Zeelandbrug

De Zeelandbrug kruist de Oosterschelde in een lange, lage, zich herhalende lijn van betonnen overspanningen, in 1965 geopend om de eilanden waaruit de provincie bestaat te verbinden, en nog altijd de langste brug van het land. Zij is niet gebouwd om mooi te zijn: ruim vijftig overspanningen op gepaarde pijlers, een beweegbaar deel bij het noordelijke uiteinde voor de scheepvaart, en een apart fietspad langs één kant. Er overheen rijden kost een paar minuten, er overheen fietsen kost veel langer dan mensen denken en is met tegenwind zwaar werk. Het uitzicht is water aan beide kanten, schelpdierpercelen onder het oppervlak, en in de verte naar het westen de stormvloedkering.

Wat je echt ziet

• De lijn van overspanningen - de herhaalde betonnen overspanningen tot aan de horizon.
• Het beweegbare deel - de hefoverspanning bij het noordelijke uiteinde die voor schepen opengaat.
• Het fietspad - de vrijliggende strook langs de zijkant, de hele overtocht onbeschut.
• De Oosterschelde eronder - getijdewater met mossel- en oesterpercelen en duikstekken bij de landhoofden.

Wanneer je moet gaan

Voorjaar tot najaar, en bij voorkeur op een windstille dag als je wilt fietsen, want de wind over het water is verreweg de grootste factor en kan de overtocht verpesten. Avondlicht langs de lijn van overspanningen geeft de beste foto, vanaf een van beide oevers genomen. De brug kan bij storm voor fietsers dichtgaan.

Eerlijke verwachtingen

Het is een functionele verkeersbrug, en automobilisten zien weinig meer dan vijf kilometer dezelfde overspanning. Er is nergens gelegenheid om te stoppen. Het fietspad is smal, ligt dicht op het verkeer en is onbeschermd tegen zijwind, wat voor minder ervaren fietsers werkelijk onaangenaam is. Bij slecht weer is hier helemaal niets.

In de buurt

Zierikzee, een oud havenstadje, ligt aan het noordelijke uiteinde, en de stormvloedkering ligt in het westen.